NaStyku.pl

T-34, czyli Fury po rosyjsku

Głupio tak pisać, bo zawsze mi się wydawało, że filmy wojenne kręci się po coś, że zawsze niosą jakieś głębsze, pacyfistyczne przesłanie. Jednak w tym wypadku ten obraz to po prostu... dobra rozrywka.
Kto się wychował na "Pancernych", z pewnością nie odpuści sobie obejrzenia "T34"
Kto się wychował na "Pancernych", z pewnością nie odpuści sobie obejrzenia "T34"

Gimby nie zrozumieją... Kto nie nosił krótkich spodenek z naszywką "Szarik", kto nie strugał Lugera z patyków, kto nie tłukł się z kolegami o to, żeby zostać Jankiem, ten nie zrozumie z jakimi wypiekami na twarzy powitałem na ekranie czołówkę najnowszego rosyjskiego filmu wojennego o wszystko mówiącym tytule „T-34”. Przecież T-34 to model radzieckiego czołgu średniego, którym wojowali najsłynniejsi polscy czołgiści, bohaterowie książki Janusza Przymanowskiego „Czterej pancerni i pies”. Czytałem ją pod kołdrą chyba piętnaście razy, bez pomocy kołdry razów chyba czterdzieści. Każde wakacje bez ekranizacji „Pancernych” w porannym bloku telewizyjnym dla dzieci i młodzieży uważałem za zmarnowane (no chyba, że akurat puszczali przygody Pana Samochodzika). Bycie czołgistą było moim najpierwszym zawodowym marzeniem, wyprzedzając o ładnych kilka lat myśl o zostaniu strażakiem lub maszynistą. Nic więc dziwnego, że sentyment do wyposażonych w działa stalowych puszek został mi aż do teraz, a każdy kolejny film o czołgach oglądam z rozdziawioną paszczą i zacieszem. Tak było m.in. z obrazem „Fury” z 2014 roku w reżyserii Davida Ayer'a z Bradem Pittem w głównej roli. Była to historia załogi czołgu Sherman Mk.IIIAY, która bohatersko stawiła czoła przeważającym siłom Waffen SS podczas schyłkowych walk II wojny światowej na ternie Niemiec.

Dla miłośników broni pancernej, jak ja, był to kapitalny film, na amerykańską nutę podniosły i poruszający. Świetny. Myślałem sobie wtedy z uśmiechem, że to taka amerykańska odpowiedź na naszych „Czterech pancernych”. Odpowiedź, która kosztowała Jankesów 68 mln dolarów. Nie wiem za ile Rosjanie nakręcili „T-34”, ale powiem wam... wstydu nie ma. Ba! Choć nie ma na ekranie gwiazd, to jednak kapitalnie sfilmowane sceny walk pancernych i zaskakująco dobre efekty specjalne sprawiają, że rosyjska produkcja „T-34” w reżyserii Aleksieja Sidorova jest - według mnie - nawet lepsza od amerykańskiej Furii. Bo co jak co, ale wojenne filmy Rosjanie kręcić potrafią, a w temacie czołgowych efektów specjalnych są po prostu jednymi z najlepszych na świecie, o czym zaświadcza choćby niebywała wprost popularność gry komputerowej „World of Tanks”, rosyjskiej przecież produkcji.

Losy bohaterów „T34” śledzi się z zapartym tchem od początku aż do końca, choć przyznaję niektóre sceny są jak dla mnie zbyt komiksowe. Sam scenariusz, podobno oparty na faktach, niemal od razu przywołał mi w pamięci rozdział „Czterech pancernych”, w którym to nasza dzielna załoga dostaje się do niewoli i trafia na artyleryjski poligon doświadczalny, gdzie ma być ruchomym celem dla niemieckich dział, w których testowane są nowe rodzaje amunicji przeciwpancernej. W „T34” historia jest nieco podobna. Niemcy, chcąc wyszkolić młodych pancerniaków do walki z sowieckimi tankistami, kompletują załogę czołgu spośród rosyjskich więźniów obozu koncentracyjnego i dają im do wyremontowania zdobycznego T34. No i się zaczyna jazda. Jest brawurowo, bohatersko, momentami - jak to w rosyjskich filmach wojennych - nawet nieco pompatycznie. A sceny walk czołgowych - jeszcze raz to podkreślę - kapitalne. I powiem wam, że w momentach, gdy pociski trafiały w pancerz - ześlizgiwały się z niego albo przepalały - miałem ciary i niemal ten sam huk w uszach co załogi czołgów. Żeby jednak nie było, że jest tam tylko naparzanka.... Sidorov wkleił w losy swoich bohaterów również wątek miłosny, a jakże! Z głośników pada też sporo propagandowych haseł o matuszce Rasiji, o wujciu Stalinie i tych cholernych Germańcach, tfu! Ale jest też scena, w której radziecki mołodszyj lejtnant Iwuszkin podaje rękę swojemu niemieckiemu prześladowcy, którą moim zdaniem, mogliby sobie Rosjanie odpuścić. Dla mnie jest nazbyt symboliczna, nazbyt przywołuje złe skojarzenia dogadywania się Rosjan z Niemcami, choćby Ribbentropa z Mołotowem... Być może przesadzam, jednak nie zmienia to mojej oceny tego dzieła, które na ekrany kin weszło pod koniec 2018 roku. I naprawdę nie sądziłem, że kiedykolwiek to napiszę o filmie wojennym, ale akurat ten, to naprawdę kawał dobrej rozrywki. 

Komentarze

Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za wypowiedzi internautów opublikowane na stronach serwisu oraz zastrzega sobie prawo do redagowania, skracania bądź usuwania komentarzy zawierających treścia zabronione przez prawo, uznawane za obraźliwe lub naruszające zasady współżycia społecznego.

Warto przeczytać

Posłanka Marzena Machałek zawsze dbała o dobro regionu zgorzeleckiego. Zawsze!

Polityka epistolarna

U Pawula
wtorek, 19 lutego 2019, 10:59
Grunt to mocne plecy, albo przynajmniej - jak mawiał klasyk - mężne serce w kształtnej piersi, które stanie w obronie.
Zaczęły się porządki. Kogo jeszcze wymiotą policyjne śledztwa?

Prawi i sprawiedliwi… ha, ha, ha

U Pawula
czwartek, 14 lutego 2019, 12:45
Paru ludziom z naszej okolicy nazwiska się właśnie poskracały. Do jednej litery przed kropką. W internecie wzmożenie - śmieszki, heheszki, dogryzanka. Tylko jakoś zdziwienia nigdzie znaleźć nie mogę.

Zobacz również

Roma to ciekawy film. Ale nie wszyscy wytrwają do końca
U Pawula
czwartek, 31 stycznia 2019, 02:22

And the Oskar goes to…

"Romę" warto obejrzeć. Już choćby po to, żeby zobaczyć z...
Wrócimy do szkła. I to jest dobra wiadomość. Zła jest taka, że przemysł szklarski leży u nas na łopatkach.
U Pawula
czwartek, 31 stycznia 2019, 09:20

Dobre rady Szweda

To będzie felietonik o bitwie przegranej, aczkolwiek na końcu zaskrzy...
Olgierd Łukaszewicz przekonywał w Zgorzelcu, że powinniśmy doceniać i bronić naszą obecność w UE.
U Pawula
piątek, 25 stycznia 2019, 10:05

Panie Albercik... Szacun!

Od przeciwników Unii słyszy się często argument, że UE chce...